Systemy klasy WiFi
Wi-Fi (lub Wi-fi, WiFi, Wifi, wifi) (ang. "Wireless Fidelity" -
bezprzewodowa dokładność) to zestaw standardów stworzonych do
budowy bezprzewodowych sieci komputerowych. Szczególnym
zastosowaniem WiFi jest budowanie sieci lokalnych, opartych na
komunikacji radiowej, czyli WLAN (ang. wireless local area
network). Produkty zgodne z WiFi mają na sobie odpowiednie logo,
które świadczy o zdolności do współpracy z innymi produktami tego
typu. Standard WiFi opiera się na IEEE 802.11 (a, b, g).
802.11 to grupa standardów IEEE dotyczących sieci bezprzewodowych sporządzonych przez grupę 11 z IEEE 802. Czasami określenia 802.11 używa się również w stosunku do pierwszego standardu z tej rodziny. Rodzina 802.11 obejmuje trzy zupełnie niezależnie protokoły skupiające się na kodowaniu (a, b, g). Obecnie za bezpieczeństwo odpowiadają oddzielne standardy jak np. 802.11i. Pozostałe standardy jak c-f, h-j oraz n to rozszerzenia usług i poprawki innych standardów z rodziny 802.11. Standardy 802.11 stanowią podstawę certyfikatów WiFi.
Systemy tego typu dają możliwość bardzo szybkiej transmisji pomiędzy stacją bazową a odbiornikiem. Wadą jest niewielkie pokrycie nie przekraczające promienia 500 metrów od nadajnika.
Są wykorzystywane do bezprzewodowej łączności w obrebie np. jednego budynku lub grupy budynków położonych blisko siebie. Można na ich podstawie budować również sieci hybrydowe WiFi / WiMAX.
WiFi jest obecnie wykorzystywane do budowania rozległych sieci Internetowych. ISP umożliwiają użytkownikom wyposażonym w przenośne urządzenia zgodne z WiFi, na bezprzewodowy dostęp do sieci. Jest to możliwe dzięki rozmieszczeniu w ruchliwych częściach miast obszarów nazywanych hotspotami. W wielu dużych miastach na świecie, jak Seul czy Nowy Jork znajdują się już setki miejsc, gdzie można uzyskać dostęp do Internetu w ten sposób.
WiFi zapewnia dziś transfery rzędu 100 Mbit/s w hotspocie. Oznacza to, że jest wielokrotnie szybsze od połączeń GPRS oferowanych przez operatorów telefonii GSM. Technologia WiFi nie posiada jeszcze pełnej funkcjonalności sieci komórkowych, jednak spodziewany jest znaczny postęp w tej dziedzinie.
802.11 to grupa standardów IEEE dotyczących sieci bezprzewodowych sporządzonych przez grupę 11 z IEEE 802. Czasami określenia 802.11 używa się również w stosunku do pierwszego standardu z tej rodziny. Rodzina 802.11 obejmuje trzy zupełnie niezależnie protokoły skupiające się na kodowaniu (a, b, g). Obecnie za bezpieczeństwo odpowiadają oddzielne standardy jak np. 802.11i. Pozostałe standardy jak c-f, h-j oraz n to rozszerzenia usług i poprawki innych standardów z rodziny 802.11. Standardy 802.11 stanowią podstawę certyfikatów WiFi.
Systemy tego typu dają możliwość bardzo szybkiej transmisji pomiędzy stacją bazową a odbiornikiem. Wadą jest niewielkie pokrycie nie przekraczające promienia 500 metrów od nadajnika.
Są wykorzystywane do bezprzewodowej łączności w obrebie np. jednego budynku lub grupy budynków położonych blisko siebie. Można na ich podstawie budować również sieci hybrydowe WiFi / WiMAX.
WiFi jest obecnie wykorzystywane do budowania rozległych sieci Internetowych. ISP umożliwiają użytkownikom wyposażonym w przenośne urządzenia zgodne z WiFi, na bezprzewodowy dostęp do sieci. Jest to możliwe dzięki rozmieszczeniu w ruchliwych częściach miast obszarów nazywanych hotspotami. W wielu dużych miastach na świecie, jak Seul czy Nowy Jork znajdują się już setki miejsc, gdzie można uzyskać dostęp do Internetu w ten sposób.
WiFi zapewnia dziś transfery rzędu 100 Mbit/s w hotspocie. Oznacza to, że jest wielokrotnie szybsze od połączeń GPRS oferowanych przez operatorów telefonii GSM. Technologia WiFi nie posiada jeszcze pełnej funkcjonalności sieci komórkowych, jednak spodziewany jest znaczny postęp w tej dziedzinie.
Schemat systemu
Elementy systemu
- STACJA BAZOWA (ACCESS POINT)
- ANTENY NADAWCZO - ODBIORCZE
- STACJE KLIENCKIE W POSTACI NP. LAPTÓW W MODUŁAMI WFI, MODEMÓW STACJONARNYCH CZY KART PCMCIA
- ELEMENTÓW DODATKOWYCH (NP. ZASILANIE)
