Systemy klasy WiMAX
WiMAX (World Interoperability for Microwave Access) to technologia, która została oparta na standardach IEEE 802.16 i ETSI HiperMAN. Standardy te stworzono dla szerokopasmowego, radiowego dostępu na dużych obszarach. Określają one informacje dotyczące konfiguracji sprzętu tak, aby urządzenia różnych dostawców pracowały na tych samych konfiguracjach, tj. aby wzajemnie ze sobą współgrały.
Podstawową zaletą systemów klasy WiMAX jest ich szerokopasmowy charakter, umożliwiający dostarczanie usług IP do użytkownika końcowego, odległego nawet o kilkadziesiąt kilometrów od stacji bazowej. Bezprzewodowość i szerokie pasmo w znakomitym stopniu obniża koszty budowy sieci oraz umożliwia bardzo szybkie dostarczenie usług do abonenta. Systemy tego typu stanowią znakomite uzupełnienie sieci kablowych klasy ATM, Eth, DOCSIS.
W ramach technologii WiMAX możemy wyróżnić kilka standardów:
Określa się, iż maksymalna przepustowość technologii WiMAX zbliżona jest do 75 Mb/s. To bardzo przyszłościowa szybkość, konkurencyjna nawet z rozwiązaniami przewodowymi. Aby ją uzyskać odbiornik nie może być umieszczony dalej, jak 10 km od nadajnika. Praktyczna przepustowość technologi WiMAX w Polsce wynosi niestety do 10 Mb/s. Jednak sama technologia może działać aż do 50 km od nadajnika.
Podstawową zaletą systemów klasy WiMAX jest ich szerokopasmowy charakter, umożliwiający dostarczanie usług IP do użytkownika końcowego, odległego nawet o kilkadziesiąt kilometrów od stacji bazowej. Bezprzewodowość i szerokie pasmo w znakomitym stopniu obniża koszty budowy sieci oraz umożliwia bardzo szybkie dostarczenie usług do abonenta. Systemy tego typu stanowią znakomite uzupełnienie sieci kablowych klasy ATM, Eth, DOCSIS.
W ramach technologii WiMAX możemy wyróżnić kilka standardów:
- IEEE 802.16d - zakres częstotliwości od 2 do 11 GHz (w Polsce od 3,6 GHz do 3,8 GHz) jest dopełnieniem standardu 802.16a (pierwszej wersji standardu WiMAX). Został wzbogacony m.in. o funkcjonalność związaną z brakiem konieczności bezpośredniego pola widzenia odbiornika i stacji bazowej (NLOS).m.in wprowadzono separację antenową oraz podział na pod-kanały. Standard obowiązuje od 2004 roku. Nie pozwala jednak na dostęp mobilny.
- IEEE 802.16e - najnowszy standard, który wszedł w połowie 2007 roku. W dalszym ciągu prowadzone są prace nad mobilnością dostępu, który ma być dostępny nawet podczas poruszania się z prędkością do 60 km/h. Ponadto konstruowane jest urządzenie o asymetrycznej budowie, co pozwoli na zapewnienie dostępu przez palmtopy, laptopy, czy telefony komórkowe. Mobilna wersja WiMax nosi nazwę WiBro i obecnie jest dostępna tylko w Korei Południowej.
Określa się, iż maksymalna przepustowość technologii WiMAX zbliżona jest do 75 Mb/s. To bardzo przyszłościowa szybkość, konkurencyjna nawet z rozwiązaniami przewodowymi. Aby ją uzyskać odbiornik nie może być umieszczony dalej, jak 10 km od nadajnika. Praktyczna przepustowość technologi WiMAX w Polsce wynosi niestety do 10 Mb/s. Jednak sama technologia może działać aż do 50 km od nadajnika.
Schemat systemu
Elementy systemu
- STACJA BAZOWA (ACCESS POINT)
- ANTENY NADAWCZO - ODBIORCZE
- STACJA KLIENCKA W WERSJI "IN DOOR" LUB "OUT DOOR" (CODU)
- ELEMENTY DODATKOWE (ZASILANIE, REDUNDANCJA, ITD.)
